Zomaar een onverwacht schaakhalfuurtje.

Op zaterdag 14 april jl. wilde Margreet, mijn vrouw, ’s middags nog even naar Hilversum een paar boodschappen doen. Even de vergeten dingen van de wekelijkse boodschappen van de vrijdag alsnog kopen, anders zou de geplande nasigoreng voor de volgende dag niet kunnen doorgaan. En dat kon natuurlijk niet. De werkelijke reden was natuurlijk wat anders en iets “complexer.” Even kijken of dat bloesje nog in de etalage lag, dat van die reclameboodschap, en die schoenen waren er misschien ook nog.” We kennen en herkennen dit vast wel, die plotselinge “koopkriebels” ingegeven door het mooie lenteweer.

Dus, op naar Hilversum, de auto in de parkeergarage bij de ANWB geparkeerd en lopen naar de Kerkbrink en omgeving, etalages bekijken. Op het plein bij de Kerkstraat was het een drukte van belang. Aangemoedigd door het mooie lenteweer van die middag genoten veel mensen al van een drankje in de buitenlucht op het terras.

Op het plein staat een granieten tafel met bijpassende stoelen. In het tafelblad was een schaakbord gegraveerd en aan die tafel zat een jongen, ongeveer 14 jaar oud, gebogen over de op het bord staande schaakopstelling peinzend over zijn op handen zijnde volgende zet. Bij nader inzien bleken er nog minstens acht andere tafels en stoelen te staan compleet met schaakbord en stukken in wisselende opstelling, met daarvoor gezeten de spelers, van wisselende leeftijd, jong tot middelbare leeftijd, en één enkele oudere man. Allemaal denkend en peinzend over hun volgende zet. Er stonden geen twee stoelen per tafel. In plaats daarvan liep een “vaag bekend uitziend iemand” langs de tafels, bekeek even de stelling, deed een zet en ging op weg naar het volgende bord.

Hier was een openlucht simultaan aan de gang en dichterbijkomend herkende ik de “simultaangever”. Bij het bord van die 14 jarige jongen aangekomen bleef hij staan, bekeek de stelling nadat de jongen zijn tegenzet had gedaan en verwachtingsvol naar de simultaangever opkeek, zo van, wat heb je nu voor moeilijks voor mij in petto? De simultaangever keek nog eens goed en zei toen; “Remise?, wat vind je daarvan. Verwonderd ,maar blij, nam de jongen het aanbod aan. Neemt hij mij nou in de maling of niet stond op zijn gezicht te lezen. Één ding is zeker, hij had een onvergetelijke schaakmiddag gehad. De simultaangever was Robin van Kampen, die een vrije zaterdagmiddag aan “Schaakpromotie” wijdde in het kader van “Hilversum Denkt en Beweegt”. We raakten aan de praat en zo kwam het dat Margreet verder alleen haar boodschappen deed en ik twee keer op uitnodiging van Robin tegen hem speelde. Onnodig om de uitslagen ervan hier te vermelden, maar er werd die middag levendig geschaakt op het plein aan het begin van de Kerkstraat. “Schaakpromotie in optima Forma”, dank zij jonge grootmeesters als Robin van Kampen.

Was getekend,

Pieter.